Uzun Bir Aradan Sonra Bebeğimle Karşınızdayım :)

Merhaba,

Başlıktan da anlaşılacağı üzere bebeğime kavuştum. Artık benim de bir doğum hikayem var :) Buyrun hikayeme...

6 Nisan Cuma akşamı eşimle beraber film izledik. Artan kasılmalarım o akşam daha da sıklaşmıştı. Farkındaydım ama sancı vs olmadığından doğum şüphesi duymadım. Filmimizi izledikten sonra saat 01:00 gibi yattık. Gece saat 03:15 de aniden gelen suyumla uyandım. İlk önce idrarımı tutamadığımı düşündüm, kalktım tuvalete yöneldim, hala suyum geliyordu. Pijamam tamamen ıslanmıştı ve hafif kırmızıydı gelen su. Ayrıca sancım da yoktu. İlk önce ne yapacağımı bilemedim, eşime seslendim, o da bir telaş ve uyku sersemi kalktı, annemi kaldırmasını söyledim. Eşim bir yandan doktorumuzu arıyordu. Doktorumuz ile görüştü ve suyum geldiği için hazırlanıp hastanemiz Medipole gitmemizi söyledi. Kendisi de hastaneyi arayıp bizi tekrar arayacaktı. Aslında duş alıp çıkmak istiyordum ama doktorumuz hazırlanıp çıkın dediği için belden aşağıma su tutup hazırlandım. Hastaneye gidecek o kadar çok şey vardı ki, benim çantam, bebeğin çantası, anakucağı, kapı süsü, bebek şekerleri,fotoğraf makinesi vs vs... Ben hazır kapıda bekliyordum eşim ve annem hala hazır değildi, ve ikisi de benim rahatlığımın tam tersi oldukça panik içindelerdi.

Tam kapıdan çıktık doktorumuz aradı ve Medipol'de yer olmadığını tek yatağın ameliyathanede olduğunu söyledi. Normal şartlar altında bu tür durumlarda birden parlayan ben oldukça sakin davranıp, ne yapmamızı önerdiğini sordum doktorumuza. Ya önce Medipol, sonra farklı bir hastane ya da direk farklı bir hastaneye gidecektik. Evet hastanemizde yer yok ve bizim B planımız yoktu! Doktorum Medicana ya gitmemizi önerdi. Kabul ettik. Ümraniye'de ki Medicanaya yollandık. Hastane kapısından girdiğimizde hastane çok sakindi ve bizi direk doğumhaneye yönlendirdiler.  Doktorum Emine Hemşirenin bizi karşılayacağını söylemişti, öyle de oldu. Beni doğumhaneye aldılar ve hemşire muayene etti. 1 cm açıklık vardı, bu arada 10 dk da bir adet sancısı şeklinde ağrılarım başladı. NST ye bağlandım ve 45 dk bebeğimin kalp atışları ve kasılmalarımı izlediler. Her şeyin yolunda olduğu belirlenince odaya alındım. Odada beklemeye başladık. Saat 07:00 gibi doktorum geldi. O da muayene etti açıklık aynıydı. Doktorum bebeğimizi 24 saat içinde doğması gerektiğini, tahmini akşam saat 5-6 arası doğumun olacağını söyledi. Bu da nereden baksanız 12 saatlik bir maraton. Doktorum hiç tereddütsüz epidural yapılmasını önerdi. Çünkü  doğum uzun sürecekti, tabi bu da uzun süren sancılar demekti. Ben de tereddütsüz kabul ettim.

Doktorum birkaç saat sonra, Melahat Hemşire nin geleceğini söyleyerek yanımızdan ayrıldı. Melahat Hemşire, -doktorumuzun yanında çalışan hemşire- saat 10:00 gibi geldi ve doğumun sonuna kadar hep yanımda kaldı. Her türlü teknik kontrol, psikolojik destek ile ilgili eksiksiz yardımcı oldu.

Saat 13:30 gibi 4 cm açılmam vardı ve epidural takılma vakti gelmişti. Öncesinde lavman işlemi yapıldı. Çoğu gebe, doğumda büyük tuvaletini yapma endişesi ile yeteri kadar ıkınamıyormuş. Bu nedenle doktorum her gebeye bu işlemi uyguluyormuş. Lavmanın ne olduğuna gelirsek; makattan  bağırsaklara bir ilaç veriliyor ve kişinin dışkısını yapmasını ve bağırsakları boşaltması sağlanıyor. Bu işlem de yapıldıktan sonra epidural için anestezi uzmanının yanına gittik. Bir yandan sancılar fazlalaşmış, bir yandan omuriliğime iğne ile giriş yapılıyordu. Oldukça tedirgindim. Yaklaşık 15-20 dk süren -yada bana o kadar uzun geldi- bir işlem sonucunda epidural takıldı. Öncelikle deneme bir doz yapıldı. Bende çok fazla etkisi olmadı, daha sonra yarım doz ağrı kesici yapıldı, bunun da etkisi çok olmadı, ağrılarım artmıştı ve sadece tek bacağımda karıncalanma vardi. Tek bacakta karıncalanma normalmiş ama ağrıların çok azalmaması çok normal değil. Bunun üzerine2. yarım doz yapıldı ve bu defa bacaklarım tamamen uyuştu. Ağrılar regl ağrılarının 2-3 katı şiddetinde ama dayanılabilir şekildeydi. Bu sırada açılma devam ediyordu. Böylece suni sancıya gerek kalmadı. Saat 16:00 civarı artık epiduralın etkisi azalmış, açılma 9cm civarına gelmişti. Sancılar arka arkaya geliyor ve dayanmakta zorluk çekiyordum. Yanımda annem ve eşim, arada arkadaşlarım gelip destek oluyorlardı. En sonunda doğumhane yolu göründü. Bu arada yarım doz daha ilaç yapıldı, bu bir nebze rahatlattı.
Hemşire 8-9cm de ağrıların kasıktan bele doğru kayacağını ve ıkınma isteğini hissedeceğimi söylemişti, aynen dediği gibi oldu. Sancılar çok şiddetli ve belimdeydi. Ikınmak isteği beliriyordu.

Doğumhaneye geldiğimde, eşim elinde fotoğraf makinası ile başucumdaydı. Doktorumuz gelmişti. Sıra ıkınmaya gelmişti. Doktorum hemşirem ve hastane personeli çok destek oldular ve 5-6 ıkınmada bebeğim kucağımdaydı. Ufacıktı, mor renkli, buruşuk yüzlü bir şeydi. O andan daha mutlu olduğum bir an hatırlamıyorum. Karnımda 9 ay taşıdığım bebeğim, artık kucağımdaydı. Bebeğimi gerekli kontroller için içeri götürdüler, o sırada rahimin ve gerekli işlemleri yapılması için doktorum çalışmalara başladı. Bebeğim sadece 2.660 kg dı. Boyu da 49cm. Ufak olduğundan ekstra bir kesim işlemi olmamıştı. Bebeğin sadece kendisinin yaptığı çok ufak yırtıklar dikildi. O sırada, bebeğim babasının kucağında tekrar yanıma geldi. Öptüm, kokladım... Daha sonra beni doğumhanenin yanında, sancı odasına tekrar aldılar. Bebeğimi istedim, 5 dk sonra bebeğim de geldi. Yanımda sadece eşim ve annem vardı. Beni odaya götürmemeleri büyük avantaj oldu. Bebeğimi emzirdim ve sonrasında odaya indik.

Kendimi çok iyi hissediyordum. Oğlumla gelen ziyaretçileri karşıladık ve dünyaya beraber merhaba dedik.

Doğduğumuz gece, hastanede yanımda kayınvalidem kaldı, saatimi kurup 2 saatte bir emziriyordum. Emdikten sonra, ben uyuyor, kayınvalidem eğer bebek huysuzlanırsa ilgileniyordu. Gerçi huysuzlanmadı bile diyebilirim. İlk gecemiz oldukça rahat geçti.

Sonraki günleri ayrıca anlatacağım.

Özetle;

Çocuk istiyorsanız beklemeyin ve harekete geçin,
Normal doğum yapın,
Güveneceğiniz, işini çok iyi bilen, sizi yönlendirecek bir doktor bulun.
Epidural hayat kurtarıyor, eğer benim gibi uzun bir doğum olacaksa, epiduralsiz çok zor...
Yanınızda sürekli duracak bir hemşire veya doğum koçu kesinlikle her şeyi daha kolay hale getiriyor.
Doğum yapacağınız yer ile ilgili B planınız olsun.

9 ay sonra kucağıma aldığım ve her şey için bana muhtaç olan ve bundan sonra benim de onsuz yapamayacağım Sarp oğlum... İyi ki geldin hayatımıza. Seni çok seviyorum...

Sevgimle.
Özge...