Kreşe Başladığından beri bana ve Babasına fazla düşkün olmaya başladı.
Akşamları uyumak istemiyor, akşam saat 8 den önce uyuyan çocuk artık 10 a kadar direniyor... Ağlıyor ben uyumak istemiyorum diye... Biraz daha oyun oynayalım, biraz daha oturalım burda diye zaman geçiriyor.
En zor kısmı da hiç laf dinlemiyor... Daha önce onlarca kez yapmamak gereken şeyleri Gözümüzün içine baka baka yapıyor. Kızdığında istediği şey olmadığında bize vuruyor. Elinin altındaki eşyaları yere fırlatıyor. Ben de çok kızıyorum ve bağırıyorum. Ben bağırınca o da bağırıyor. Ve ben kendimden nefret ediyorum. Her defasında bağırmayacağım diyorum yine o anki sinirime yenik düşüyorum.
Yemek yemek isteniyor. Bugün Öğlen ne yapsak yemeksofrasına oturtamadık. Akşam çok acıktığı için yedi tabi ki.
Abur cubuu 2,5 yaşına kadar ondan uzak tuttum. Ama artık her şeyi biliyor ve istiyor. Geçen Babasına okulda bize şeker veriyorlar siz vermiyorsunuz Demiş 😔 sabah kaptığında bazen Bisküvi istiyor. Evdeki her şey gidecek çöpe ve bir daha hiç girmeyecek sanırım.
Dışarıda yemek yerken vs çok zorlanıyoruz. Hiç durmuyor. Ya masanın Altında ya restoranda koşturup duruyor.
Yolda sürekli talip etmek durumundayız. Aniden kokuyor atlıyor. Tehlikenin hiç farkında değil 😔
Kendimi bu ara beceriksiz hissediyorum. Serkan daha Sabırlı sanki.
O idare ediyor.
İstediğini yapmadığımızda ben seni artık sevmiyorum diyor 😔
Yine kreşe Başladığından beri sabaha karşı Alıp battaniyesini yanımıza geliyor kıvrılıp uyuyor. Bundan çok şikayetçi Olduğum söylenemez ☺️ sadece iş için erken kalktığımdan onu uyandırmaktan tedirgin oluyorum.
Bu günlerin de geçici OLDUĞUNU biliyorum. Buna alışamayanın ben olduğumu da biliyorum. Buna rağmen ona kızdığım bağırdığım için kendime çok kızıyorum. Affet bebeğim. Elimden geleni yapacağım bunları yapmamak için...
Biliyorsun seni çok seviyorum. Her şeyden çok...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder