İyi ki doğdun Sarp!

İlk önce 9 aydan geri saymaya başladım… 40’a son 5 hafta, 4 hafta, 3 hafta derken, 40’a 2 hafta kala gelmeye karar verdin. 7 Nisan 2012 ikindi vaktiydi kucağımdaydın. Dünyanın en mutlu insanı yaptın beni, sonra babanı. 2 kişilik ailemiz, üç kişi oldu. Gazıydı, emmesiydi, uyku düzeniydi derken ayları saymaya başladım. 1. Ay,2. Ay … 5. Ay, 6. Ay… 10. Ay, 11. Ay.. her ay, her gün her dakika büyümeni izledim. Hayata nasıl tutunduğuna, zorluklarla nasıl mücadele ettiğine tanıklık ettim. Anne sütüyle beraber başka şeyler yemenin, kendi kendine uyumanın ne kadar zor olduğunu, dönmenin, sürünmenin, emeklemenin,  ayağa kalkmanın, yürümenin ne kadar çok çalışma ile yapıldığını gördüm. 10. Ayda yürüdün, 11. Ayda dişlerin çıktı. Uzun zaman bekledim dişlerini J

Sonra fark ettim ki günler su gibi akıp geçmiş. Hayatım değişmiş. Hayatım farklı boyuta geçmiş. Hayatımızın merkezine konumlanmışsın. Herkes etrafında dönüyor. Bir an bile aklımdan çıkmıyorsun. Seni bırakıp işe gittiğimde elim telefonda fotoğraflarına bakıyorum videolarını izliyorum gizli gizli. Sevmem sürekli çocuğundan bahsedenleri fotoğraflarını gösterenleri. Arada yapıyorum ama paylaşmak istiyormuş insan mutluluğunu.

Tam 365 gün oldu hayatımıza girdiğinden beri. 07.04.2013 günüydü doğum gününü kutladık. Evimizi süsledik, sana doğum günü kıyafetlerini giydirdik, dostları davet ettik. Pastamızı kestik.

 

Bebeğim, hayatıma anlam kattığın için, aslına her şeyin boş, evlat sevgisinin ne kadar sonsuz olduğunu bana yaşattığın için sana çok teşekkür ederim. Karşılıksız sevgi ne demekmiş seninle öğrendim. Bir gülüşün için neler veririm!  Allah’ıma da binlerce kez şükürler olsun ki seni sağlıkla bize bahşetti. Dua ediyorum ki, sağlıklı, mutlu, bahtı açık bir insan olarak hayatına devam et…

 

 

 

 

 

 

 

Seni çok seviyorum.

Annen, Özge…

Not:1 yaş çerçevesindeki hatayı bulunuz ;)